Noortje weblOgg

Met 24 graden en een strak blauwe lucht verlaat ik Eindhoven. Werd ik voor mijn Rome-tripje nog door mijn moeder naar het vliegveld gebracht, deze keer rijd ik alleen naar het vliegveld in Dusseldorf. Nu ben ik echt volwassen. Met m'n zwarte bolide zoef ik de grens over. Het is de eerste keer voor de bolide in het buitenland. Ik heb geen Anwb-buitenlanddekking. Een mijlpaal dus. Het vliegveld is groot en rustig en heeft een Starbucks. Ik eet een dubieus broodje, lees de krant en wacht tot het tijd is om te boarden. Ik ben vet relaxed. Een kwartier later zit ik in het vliegtuig en bedenk ik dat vliegen een vreselijke bezigheid is en dat ik liever thuis was gebleven. En gevoel van heimwee overvalt me. En dat terwijl ik dit keer in een fatsoenlijk vliegtuig zit waar er voorafgaand aan de vlucht snoepjes en kranten worden uitgedeeld. Griekse weliswaar, maar toch, het ziet er leuk uit. Bovendien krijg ik eten en drinken waar ik niet voor hoef te betalen. De stewardessen zijn echt knap en ik heb een hele rij stoelen voor mij alleen. Dit alles voorkomt niet dat ik kleffe handen krijg bij het opstijgen en dat ik nauwelijks kan genieten van de Griekse muziek die uit de armleuning van mijn stoel komt schallen (oh wat een ongekende luxe). Op een tv-scherm kan ik volgen hoe onze reis vordert en bij het landen klinkt geen vrolijke toeter omdat we weer netjes op tijd zijn geland. In de drie uur dat ik in de lucht hang, maak ik van de tijd gebruik nieuwe cd's te luisteren en de pin-ups uit de Linda. te bekijken. Als ik in Griekenland uitstapt, blijkt er net een hevige storm gewoed te hebben. Vriendin E. met broer J. staan me op te wachten.

In Griekenland drink ik ijskoffie, eet handenvol kersen en baklava. Er is strand en na enige onweersbuien ook zon. Ondanks de regen in het begin, maakt de geur van m'n zonnebrand (factor 30) dat ik direct het gevoel heb dat de zon schijnt. Dagelijks ga ik meerdere malen met m'n reisgezelschap kijken hoe de bouw van het appartementencomplex van broertje J. vordert en hoe de airco's worden opgehangen. Ondertussen doe ik een poging de beginselen van het Grieks te doorgronden.

De eerste ochtend dat ik wakker word, is dat omdat mijn bed lichtelijk staat de schudden. Een aardbeving. Niet een van groot formaat maar vriendin E. vindt het wel verstandiger als ik even onder de tafel ga liggen. Gewoon, voor de zekerheid. Dan slaapt zij nog even door.

Ik blijf voorlopig dus nog even. Ik kan al tot tien tellen, als ik bij de honderd ben, kom ik naar huis.

TrackBack URI for this entry

Comments (4)

...
written by Broertje J, juni 26, 2009

Hallo!

• 
• +0
• 
• 

...
written by Loge, juni 27, 2009

Wel heel thuis komen hoor! Maar verder nogmaals heel erg veel plezier!
X

• 
• +0
• 
• 

...
written by twitter twitter, juni 28, 2009

stem op Noor

http://tweeterwall.mallplace.com/tw/netherlands/ms-twitter?page=1

• 
• +0
• 
• 

...
written by tjatja, juni 29, 2009

He, wat leuk van ver en in Grieks van je te lezen! En wat een zorgzame vriendin heb je! Kunnen jullie niet gewoon 2 tafels over je bed heenzetten,dan kun je lekker ononderbroken maffen. Benieuwd naar je vorderingen in Grieks, en je vet relaxte avonturen, groet, ook voor E en J!

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment