Noortje weblOgg

Vrolijk kwam ik zaterdag aan op het station. Ik zou naar Maastricht gaan, ik had al 36 minuten gefietst, had de krant bij me en voelde me aardig content met mezelf. Mijn vreugde was van korte duur. Naast me schoof een mevrouw met een maatje of 10 meer de trein binnen. Daarbij liep ze een zevenjarig jongetje met fiets omver die nog uit moest stappen. Vervolgens was ik aan de beurt en kreeg ik een zwarte weekendtas tegen me aan gedrukt. De trein zou eens weg kunnen rijden zonder haar. Ze ging naast me zitten en haalde een halve watermeloen uit haar tas die ze rustig op begon te eten, onderwijl kruiswoordraadsels uit de Libelle oplossend. Ik probeerde haar te negeren en pakte de krant.

Ik begon met de column. Mijn door de jaren heen zorgvuldig opgebouwde zelfvertrouwen werd in die 400 woorden volledig vernietigd door de vervangster van Aaf, Karin Amatmoekrim. Ik kwam erachter dat ik een nét niet meisje ben. Iemand die wel wil, maar niet durft. Iemand die bang is dat ze spijt krijgt.  

Ik begon te twijfelen aan mezelf. Ben ik zo iemand die het net niet is? Iemand die altijd net achter de laatste trents aanloopt, net het verkeerde kapsel heeft, de verkeerde mannen uitkiest, sowieso verkeerde vrienden heeft? Altijd net op het verkeerde moment op de verkeerde plaats is, net niet grappig is en ook eigenlijk net niet goed genoeg in haar werk/relaties/de keuken? Iemand die wel wil maar niet kan? Net niet de goede auto, het goede merk spijkerbroek, het juiste drankje en die altijd net de verkeerde keuzes maakt. Niet in de laatste plaats wat betreft de tatoeage die ze laat zetten. Karin vindt van wel.

Want Karin Amatmoekrim vindt mij een net niet meisje. Maar volgens mij heeft ze gewoon iets tegen vlinder-tatoeages. In nrc.next schreef ze over haar dagje aan het strand: Maar uiteindelijk zat ik er. Fijn briesje, lekker zonnetje. Best prima, eigenlijk. Tegenover me zat een jonge familie. De vrouw had het portret van haar baby op haar bovenarm laten tatoeëren, en de naam van haar vriend in haar decolleté. Ze dronken bier en rookten er een jointje bij. De baby lag onderwijl vredig aan de borst. Portrettatoeages zijn populair bij Sjonnies, concludeerde ik.

Tatoeages scheppen sowieso hokjes. Zo waren er op het strand veel surftypes. Ze deden erg hun best eruit te zien alsof ze niet hun best deden. Zij vallen in het hokje 'grafische tatoos op een onderarm'. Dat toont namelijk ook als je een T-shirt aanhebt. Wel zo handig als je een keertje niet op het strand bent. De categorie 'sierlijke tekening op de onderrug'? Dat zijn mensen die in de jaren negentig op hun hoogtepunt waren.

Oh, en kijk. Iemand met een vlinder op haar schouderblad. Dat is er zo een die dacht: 'Ik wil ook en tatoo. Maar ik ben bang dat ik ooit spijt krijg. Dus doe ik hem op mijn rug, dan zie ik hem tenminste niet.' Ze vergat dat anderen hem wel zien. Ik bijvoorbeeld. En als ík zo'n gekriebeld vlindertje op je schouder zie, dan denk ik; 'Jij bent zo'n nét niet meisje. Zo iemand die wel wilt, maar niet durft.'

Of val ik nu heel pijnlijk door de mand?

TrackBack URI for this entry

Comments (4)

...
written by P., augustus 11, 2009

Dacht even dat je weer wilde klagen over de trein en het openbaar vervoer. Maar toch niet...

Maar jij laat je zelfvertrouwen toch zeker niet de grond in boren door een column van de vervangster van aaf? En trouwens, als zij je tattoo 'net-niet' vindt wil dat toch zeker niet zeggen dat je in alles "net-niet" zou zijn? Wat heeft het 'net-niet' van een tattoo te maken met de verkeerde mannen keuze? Misschien is dat ook wel zo , maar dat heeft dan niets te maken met de soort en plaats van je tatoo! Trouwens... Jou tattoo zit helemaal niet op je schouderblad

• 
• +0
• 
• 

...
written by P., augustus 11, 2009

Oeps, dat moest natuurlijk "jouw" zijn...

• 
• +0
• 
• 

...
written by Miek, augustus 11, 2009

godverdorie Noor ik ga er toch wel vanuit dat jouw zelfvertrouwen zo'n basis is dat je alleen maar kan lachen om zo'n column!!
zie dingen van een positieve kant, en overal kun je een eigen (positieve) draai aangeven.
tot morgen aan tafel
Kus!

• 
• +0
• 
• 

...
written by Jack Single, augustus 13, 2009

Beter nét niet, dan helemaal niet. Een tattoo is een keuze. Die keuze heb ik drie keer gemaakt. Ik heb ze wel allemaal zichtbaar voor mezelf. Als ik m'n bovenkleding uit heb. Ik heb ervoor betaald, dus dan wil ik ze zien ook. Op beide armen één, eentje piept in de zomer wel iets onder mijn shirt uit, als ik echt korte mouwen aandoe. En nog eentje op mn buik. De minste van de drie, maar ik heb er geen spijt van.


Nét wel zijn, bepaal je trouwens zelf. Gewoon zijn wie je wil zijn, waar je tattoo ook zit en hoe die er ook uitziet. Nogal makkelijk van Karin om te oordelen. Zij heeft het over een soort exhibitionisme van mensen en vindt dat raar. Maar zeg eens eerlijk... een column schrijven in een krant is toch ook een soort exhibitionisme!

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment