Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor is bijna weer op de rit |
| woensdag 09 september 2009 17:36 | |||
|
Inmiddels zet ik iedere dag een kleine 40 kilometer weg in de 111 minuten die ik op de fiets doorbreng. Ik ben goed bezig, voel me super sportief en gestroomlijnd, m'n fietsbroekjes beginnen slijtageplekken te vertonen en ik kan de weg langs het kanaal wel dromen, maar nog steeds leef ik mijn leven volgens een strak stramien en lig ik iedere avond om 23:00 in bed. Van piekbelastingen is nog immer geen sprake. Maar daar schijnt verandering in te gaan komen. In het ziekenhuis ontmoette ik deze week namelijk mijn nieuwe behandeldame nadat de oude zeven weken geleden overspannen thuis was komen te zitten. Ik begon even te twijfelen aan haar deskundigheid omdat het me toch niet echt een aanbeveling leek als je je er beroep van hebt gemaakt mensen op de rit te krijgen en te houden en vervolgens zelf nogal ontspoort. In ieder geval: ik had een nieuwe. En die nieuwe moest bijgepraat worden. In een notendop vertelde ik hoe mijn afgelopen vier jaren waren geweest. Niet allemaal hoogtepunten dus. Ik voelde dat ik een klein stemmetje kreeg maar vermande me kranig. 'En', vroeg de ziekenhuisdame, 'heb je het allemaal verwerkt, dat ziek zijn en die relaties?' 'Jawel hoor, ik heb het best wel achter me gelaten en ben helemaal niet meer zo verdrietig', piepte ik. Ik voelde dat er een traan over m'n wang liep. Ik wilde nog uitleggen dat het goed was zo en dat het geen zin had stil te blijven staan bij het verleden, maar ze was me voor. 'Mmm' deed de ziekenhuisdame 'je reactie zegt genoeg hoor' en ik zag dat ze in haar notitieblok 'nog niet verwerkt' opschreef. Altijd lekker confronterend, zo'n gesprek. Het zou me niks verbazen als ze ook nog opschreef dat ik nogal labiel was en snel geëmotioneerd. Maar ze had goed nieuws. Zodra ik precies twee keer een uur per dag fiets, mag ik een uur fietsen gaan vervangen door iets anders. Dus een uurtje fietsen voor hardlopen (maar dan niet direct in een uur 10 kilometer proberen te lopen), een uurtje schaatsen (aangezien het toch alweer bijna winter is) of een uurtje intensief shoppen. Ik weet niet precies wat ze met de laatste bedoelde, maar ik vermoed dat het te maken heeft met in razende vaart zoveel mogelijk kleren passen en zo vaak mogelijk je pinpas door de paslezer halen. Maar wat ik ook mag... *hoor het tromgeroffel*... ik mag het uurtje fietsen ook gaan vervangen door 's avonds de stad in gaan. Dat betekent dat ik weer op stap mag! De bloemetjes buiten mag zetten! Weer met permissie op de bar mag dansen! En dan is het niet de bedoeling dat ik blijf hangen tot alle kroegen sluiten en me vervolgens laveloos naar huis laten brengen door een vriendin, maar alles met mate en niet meteen iedere donderdag, vrijdag èn zaterdag alle feestjes aflopen. Maar ik hoef niet om 00:00 thuis te zijn en mag best een biertje drinken. Of twee. Hoe zou het Stratums Eind er tegenwoordig uitzien? Trackback(0)
Comments (4)
  written by Vriendin L, september 11, 2009
Lukt het je eindelijk om eens wel te doen (proberen) wat de 'hulpverlener' aanbeveelt, krijg je te horen dat je in het algemeen je lot in handen van een hulpverlener legt. Met enige moeite heb je voor dit traject gekozen, alleen maar goed om er gewoon voor te gaan! Ben trots op je! X
written by Miek, september 12, 2009
ik wil er ook op reageren!
hulpverleners zijn ook onder controle van een meerdere en moeten ook bespreken welke clienten ze in behandeling hebben en wat het beste is voor de client. Je weet niet wat de vorige hulpverleenster precies had, maar ook een hulpverleenster is maar een mens en daar kan het ook niet ALTIJD goed mee gaan. Ik zou er gewoon op vertrouwen dat wat ze zeggen ook ten goede komt van de client. Je kan altijd vragen op een advies waarom ze voor dat advies heeft gekozen. vragen staat vrij. En je voelt zelf wel of iets wel of niet werkt. Het is belangrijk dat er tussen client en hulpverlener een goede band ontstaat. Goed nieuws van het stappen en shoppen Noor! wanneer gaan we???  liefs!!
written by ervaringsdeskundige, september 14, 2009
hulpverlener is gewoon een sparringpartner die jouw "lot" bij jou wil laten,(ieder genoeg aan, of gelukkig met liefst, het hare/zijne) maar je wel wil bevragen of je ook werkelijk doet wat je belangrijk vindt, of je "patronen" van doen/denken nog wel succesvol zijn of verouderd zijn (o.a.), want kennelijk heb je een goede reden om hem/haar op te zoeken. Niks afhankelijkheid, graag uw inbreng!
Write comment
|
TrackBack URI for this entry
Quotes enzo
Don't be the next big thing. Be the first.
|
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website
Ik heb nog wel een opmeking. Het valt me op dat je (in het algemeen) je lot in handen van een hulpverlener legt die er vervolgens mee kan doen (of niet doen) wat hem of haar goeddunkt. De hulpverlener kan dus ook gemakkelijk verzwijgen dat hij zelf op het randje van een nervous breakdown zit terwijl het toch wel essentiele informatie zou kunnen zijn voor de ontvanger. En je moet dan als client nog maar afwachten of dat inderdaad het beste is dat er denkbaar is in jouw situatie.
Ik moet daar niet te lang over nadenken, zeker niet met het oog op mijn startende therapie in Oktober. Het blijft toch een hoop giswerk en proberen wat wel en wat niet goed is. Best raar, als je er goed over nadenkt. Zo werd mij voorgesteld om aan MindFullNess te doen, alsof dat een gerenomeerd therapietraject is...(Dat is het dus niet) Maar ik zei al, dat nadenken zou ik niet doen....