Noortje weblOgg

Ik weet nooit zo goed wat ik van musicals moet vinden. Soms denk ik dat het opera voor beginners is. Veel zang en drama, maar dan verstaanbaar en in hapklare brokken geserveerd met een iets lekkerder sausje er overheen om het allemaal soepel naar binnen te laten glijden. De musicals die ik zag, zijn op een hand te tellen. Na afgelopen weekend ben ik er echter van overtuigd dat het hele musicalgebeuren een goed geoliede machine is en dat ik vaker naar her Circus Theater in Scheveningen af moet reizen omdat ik het spektakel toch wel kan waarderen. Jammer dat de kaartjes zo'n godsvermogen kosten.

Dit weekend mocht ik mee naar de laatste voorstelling van 'Ciske de Rat'. Om naar vriend A. te kijken en een beetje op de vliezen van zeer zwangere vriendin K. te letten. Vriend A. (die getrouwd is met vriendin K.) zit namelijk bij de musical. Na afgelopen weekend weet ik dat hij 715 voorstellingen heeft gezongen, zich 14 keer tijdens de voorstelling om moet kleden, dat de bierkragen op het toneel gemaakt zijn van piepschuim en dat het genre musical een vreemd soort fans aantrekt. Bij de artiesteningang stonden ze in groepjes bij een rode loper te wachten met hun fototoestel in de aanslag. Omdat ik niet bekend ben met de sterren in musical-land, herkende ik niemand van de cast en liep ik bijna de hoofdrolspeler Jorge Verkroost omver (voor de gelegenheid dus niet Danny de Munk. Die had ik waarschijnlijk nog net herkend als ik hem wegens zijn geringe lengte niet over het hoofd had gezien.) omdat hij zich gelaten liet fotograferen. Musicalfans zijn te herkennen aan hun semi-hippe jurkjes, hun ietwat forse omvang (vriendin K. (zeer hoog zwanger) en ik zouden er dus ook toe gerekend kunnen worden, maar wij zijn dan ook groot fan van A.), hun rode konen en hun rugzakjes met boterhammetjes om het lange wachten bij de artiesteningang te veraangenamen. In de wandelgangen hoorde ik dat er mensen waren die de voorstelling minimaal 60 keer hadden gezien en dat er fora zijn waar over de show, de sterren en de lichteffecten wordt nagepraat. Meneer Van den Ende zal blij zijn met dit nieuws. Naar verluid zat hij in de zaal en pinkte hij een traantje weg bij het slotakkoord. Naast ons zat Boris van der Ham (voor de niet D66 stemmers onder ons: dit is hem) en zijn schoonmoeder, die ook onbedaarlijk zat te snikken. En het moet gezegd worden: het verhaal van Ciske is ook enorm dramatisch. De voorstelling staat garant voor veel gepieker over de vraag of je leven nog waardevol is nadat je je moeder hebt vermoord, of Cis zich zijn hele leven zo verdomd alleen blijft voelen en waar Danny eigenlijk was.

Gelukkig was er na de voorstelling een afterparty waar ik vanwege mijn glitterende polsbandje ook bij mocht zijn en alle nare vragen kon wegspoelen met wijn.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment