Noortje weblOgg

Kerstmis schijn je te moeten vieren met familie en geliefden. Net zoals het blijkbaar belangrijk is om een witte Kerst te hebben. Maar in werkelijkheid zitten er duizenden mensen deze dagen alleen thuis. Gewild of ongewild. Gedwongen tot een tv-marathon zoetsappige kerstfilms, voelen ze zich alles behalve feestelijk. Zijn ze verlaten door hun geliefde, hebben ze net hun wederhelft begraven of twijfelen ze aan de zin van het leven in het algemeen. Ik wil graag een lans breken voor iedereen die zich vandaag niet feestelijk voelt. Voor iedereen die met een stapel dvd's of boeken op de bank zit omdat ze nergens anders heen kunnen of heen willen. Voor iedereen die even geen leuk gezelschap is. Iedereen die ervan baalt dat ie vanmorgen alleen onder de douche stond. Voor iedereen die vanavond alleen eet en die alleen naar bed gaat. 

Ik weet niet hoe het is een kind, ouder of wederhelft te verliezen, maar ik durf met zekerheid te stellen dat liefdesverdriet of luduvudu (wie heeft ooit dit belachelijke woord bedacht?!) wel in de top drie van het meest vreselijke verdriet ever staat. Niets is zo alles overheersend en alom aanwezig. Het gaat in je hoofd zitten, in je kleren. Je gaat ernaar ruiken. Je valt er een kilo per week vanaf. Het is vreselijk. Vreselijker dan te horen krijgen dat je ontslagen bent. Erger dan te horen krijgen dat je ernstig ziek bent. Je bent de hele dag zo misselijk dat je niet eens troostvoedsel kan eten. Zelfs chocolade bezorgt je braakneigingen. Eten is niet langer een primaire levensbehoefte maar kan ook uitgesteld worden tot morgen. In de was kom je nog eindeloos zijn hemden en boxershorts tegen. Je staat uren naar buiten te staren in de hoop dat zijn auto langs komt rijden. Je draagt nog steeds zijn ring. Je stuit op oude mailtjes. Het aller- allerslechtste idee is om op oudjaarsavond foto's van afgelopen jaar te bekijken. Je overweegt een alcoholverslaving te beginnen maar kiest dan toch maar weer voor een rondje hardlopen. Dat scheelt weer een kilo. Je bed ruikt nog naar hem, op de kerstkaarten die je krijgt staat ook zijn naam. 's Ochtends wakker worden is het ergst. Als je je om zes uur nog een keer om wilt draaien en je hersenen ontwaken een beetje, is er een kort en zalig moment van onwetendheid, maar binnen een paar seconden weet je wat er ook alweer mis is. Het resultaat: je ligt tot je wekker gaat naar het plafond te staren. Deze fase lijkt eindeloos te duren maar is in werkelijkheid na een paar weken voorbij.

Na verloop van tijd wil je alleen nog maar zijn banden lek prikken, die achtergebleven boxershorts ritueel verbranden, zijn overhemden aan reepjes knippen en ga je op marktplaats.nl opzoek naar een dubbelloops jachtgeweer. Ook dit is een fase. Het slijt. Soms veel sneller dan verwacht. Op een ochtend word je wakker en voel je je onverwacht verbazingwekkend goed. Morgen schijnt de zon weer een beetje, het wordt al snel weer lente. De toekomst ligt weer open.

TrackBack URI for this entry

Comments (1)

...
written by Nancy, december 29, 2009

Aaah, je hebt het zo herkenbaar omschreven dat ik er bijna tranen van in mijn ogen krijg. Liefdesverdriet. Gruwelijk. Nog pijnlijker als de voorbije geliefde alweer gelukkig is met een ander.... Soms is het sneller voorbij dan je denkt, maar soms duurt het ook langer. Helaas.

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment