Noortje weblOgg

Ik had een zeven jaar durend bondgenootschap. Met m'n auto wel te verstaan. En net als in een relatie moesten we elkaar leren kennen, weten dat we op elkaar konden vertrouwen. Je gaat in eerste instantie voor de looks, maar uiteindelijk draait het om de inhoud, of ie lekker rijdt en hoeveel onderhoud hij nodig heeft. Het werkte prima tussen mij en m'n Lupo. Hij was er als ik hem nodig had, startte altijd en week tijdens alle ups en downs niet van m'n zijde. Maar hoeveel ik ook van hem hield, de liefde tussen ons was tanende. Hij had me een keertje laten staan in Den Bosch en vanaf dat moment was het vertrouwen geschonden. Maar zoals bij iedere relatie durf je niet zo goed uit te spreken dat je het niet meer ziet zitten uit angst dat hij er dan helemaal mee stopt. Het nemen van afscheid is een pijnlijke zaak

En een nieuwe vinden is zo makkelijk nog niet. Hoewel ik mezelf zie als geëmancipeerde vrouw (ik zet mijn eigen vuilniszakken buiten, heb een grote-mensen-baan en betaal m'n eigen hypotheek) zijn er momenten dat ik die geëmancipeerdheid met alle liefde overboord zou gooien en me helemaal op het oordeel van een man zou willen verlaten. Dat is als er geklust moet worden in huis (maar ik vrees dat na m'n vorige stukje niemand meer wil helpen) en als je een nieuwe auto moet kopen. Dat moment was aangebroken en ik wist niet wat te doen.

Mijn trouwe makker, de zwarte VW Lupo, was namelijk niet meer. Hij lekte koelvloeistof, de koppakking was stuk en hij reed 1 op 5. Hij was op sterven na dood, volgens mijn garagist. Ik verkeerde in diepe rouw. Deze auto had me naar zoveel mensen toe gebracht. Naar m'n liefde in Tilburg, Helmond, Eindhoven en Den Haag. Naar feesten en partijen. M'n werk en m'n ouders. M'n broer in Zuid-Limburg, naar feesten in het Hoge Noorden, naar het vliegveld. Ik had erin gereden toen ik radioactief was en ik had een Italiaans vlaggetje boven z'n achterlicht geplakt. Ik hield van de blauwe VW-verlichting op het dashboard, van de bijpassende blauwe bekleding, z'n korte draaicirkel en nam het feit dat de raampjes met de hand bediend moesten worden en het 1.0-motortje dat maar tot de 125 km/u wilde voor lief. Maar ook bij auto's geldt: als je hem maar vroeg genoeg inruilt, krijg je er nog best iets voor terug. Dus dat deed ik. En ik vond een nieuwe. Ook zwart, maar veel sneller, zuiniger, groter en met veel meer accesoires.

Ik had tranen in m'n ogen toen ik de Lupo bij de garage achter moest laten. Das war einmal.

TrackBack URI for this entry

Comments (6)

...
written by Tat, februari 21, 2010

Nou, ik vind het toch een hele vooruitgang hoor. Van een zwarte Duitser naar een zwarte Fransoos

• 
• +0
• 
• 

...
written by Jaques, februari 21, 2010

c'est ne pas un fransoos!

• 
• +0
• 
• 

...
written by Tat, februari 21, 2010

Ceci n'est pas une voiture?

Zonder gekheid, wij dachten dat 't een Cliootje was/is.

• 
• +0
• 
• 

...
written by noor zelf, februari 21, 2010

Mais non!

• 
• +0
• 
• 

...
written by Ikke, februari 22, 2010

Laat ik eens gokken op een Kia. Rio. (Ook een leuk liedje van Maywood). Maar dan gepimpt... (De auto dan)

• 
• +0
• 
• 

...
written by Hannah, februari 22, 2010

Ach gos ja, ik moet er niet aan denken dat er een dag komt dat ik m'n RAVje moet laten staan bij de garage

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment