Noortje weblOgg

Gelukkig bestaan er veel leukere en concretere dingen dan beroemd, rijk en onsterfelijk, zoals schrijven an sich.
En zijn is natuurlijk prettig veel korter bij dan worden.
Je vergat natuurlijk jouw link naar DE site daarvoor!

Ik snap dat iedereen natuurlijk zo objectief mogelijk moet stemmen op het leukste stukje, maar misschien is het de moeite van het vermelden waard dat jouw stukje stukje D is?

Ik wil gelezen worden, is de zin die aan mijn naam verbonden is. Wat is het belangrijkste woord uit die kreet? Dat is: ik. Want toen ik nog leefde, wist ik reeds: een schrijver schrijft hoofdzakelijk voor zichzelf. Het is verantwoord egocentrisme waar een ware kunstenaar niet zonder kan. Zelfzuchtigheid en onbescheidenheid. Omgekeerd kan ene goedbedoelende vrijwilliger (evenals ene bloeddonor) nochtans niet volhouden dit uit pure onzelfzuchtigheid te volbrengen. Ziet u, ook die krijgt zijn beloning in het warme gevoel een goede daad verricht te hebben.
Zelfs wanneer een schrijver publiceert en anderen met zijn werk beroert, zoekt hij voornamelijk een eigen beloning. Misschien wel juist dan, want de grootste daarvan zijn erkenning, trots op wat is ontstaan en het met woorden invloed uit kunnen oefenen op het leven van een ander. Hoe klein die invloed ook mag zijn. Dergelijke gevoelens zijn uitzonderlijk machtig en alleen voor den schrijver zelf van enig belang. Daarom schrijft een schrijver uiteindelijk voor zichzelf: van boodschappenbriefje (een uitgeverij denkt erover om ook deze te bundelen ) tot literair pareltje.
Doch, dan heb ik den literair exhibitionisme nochtans onaangeroerd gelaten. Schrijven is een klein beetje van je ziel in woorden vangen. Obsessies, fascinaties, bespiegelingen, zielsroerselen en gekkigheid, het komt er allemaal uit als ene persoonlyke zoektocht naar den innerlijke zelf. Dat is spannend, eng en ook een machtig gevoel.
Dus ook u dame, als één van mijn vele opvolgers, schrijft uiteindelijk toch voor uzelf. En u schrijft zeer verdienstelijk, dat mag gezegd worden. Multatuli heeft op u gestemd (zie daar uw erkenning) en gelooft dat uw woorden de belevingswereld van anderen raken, waarop u met recht trots mag zijn. Of u nu schrijft over de wonderlijke apenkooi die advocatuur heet of uw aandacht richt op ene and're plek in de bizarre dierentuin des levens.

Al draagt u bij bovenstaande het lot van ene anonieme autrice en al zal uw geldelijke beloning niet in verhouding staan tot de kwaliteit van het door u gecreëerde, uiteindelijk is er maar één gedachte die de echte waarde bepaalt: Ik zal gelezen worden. In zoverre heeft u uw doel reeds lang bereikt.

Geheel de uwe,

Edje D. Dekker.

Geachte E.D.D.,
het punt van uw betoog is me ontgaan. Schrijft een schrijver nu puur voor zichzelf of toch met in het achterhoofd: ik zal gelezen worden?

Tine

Geachte Tine,

Dat mijn betoog verwarrend is, is zeer begrijpelijk. Nochtans verlies ik mijzelf gaarne in een woordenbrei die zijn weerga niet kent. Wellicht heeft u eens een boek van mij tot u genomen. Het is een algemeen goed in de literatuur om kopij van een dermate lang betoog te voorzien ongeachte de grote danwel kwaliteit van het gestelde onderwerp. Daaraan heb ik mijzelf ook dikwijls schuldig gemaakt, met als resultaat dat studenten toch vooral uittreksels van mijn verhaal lezen.
De drang van een schrijver ligt voornamelijk in het schrijven zelf. Dus als Connie Palmen een echte schrijfster is (hierover doe ik geen kwalitatieve uitspraken), dan zal zij blijven schrijven, zelfs als niemand het leest. Dat doet niets af aan de wens om gelezen te worden als ultieme erkenning van een gave. Maar de drang om te schrijven is groter dan een publiek. Collega-kunstenaar Van Gogh stopte ook niet met schilderen omdat hij vrijwel geen doeken verkocht.
Met een drijfveer als ik zal gelezen worden is absoluut niets mis. Maar in de context van mijn betoog moet dit beschouwd worden als een gegeven. De tekst van de dame in kwestie is imers gepubliceerd en daarmee zal zij dus gelezen worden. Wat de toekomst haar ook brengen zal, dat heeft zij in ieder geval bereikt. Daarom mag zij zich absoluut schrijver noemen, alsmede advocaat, en ik spreek de wens uit nog lang van haar betogen te mogen genieten.
Ik hoop uw vraag hiermede beantwoord te hebben. Ik moet nu echt stoppen, want Nescio loopt al uren te zeuren wanneer we een potje gaan kaarten...

Gegroet schone Tine,

Eddie D.