Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en Champagne drinken in Frankrijk.
| Noor snakt naar taart |
| woensdag 21 april 2010 07:11 | |||
|
Mijn collega's en ik houden van taart. Zeker een keer per dag checken we de verjaardagskalender om te zien of onze behoefte binnen korte tijd bevredigd zal worden. Meestal is dat niet het geval, zo groot is onze afdeling niet. In de periodes tussen de verjaardagen in, praten we met elkaar over hoeveel zin we in taart hebben, welke taart we het liefste zouden eten, hoe lang we nog moeten wachten tot we weer taart gaan eten en dat het oneerlijk is dàt we zo lang moeten wachten.
Bookmark
Email this
Hits: 405 Trackback(0)
Comments (3)
![]() written by Collega T, april 21, 2010
Ik vind dat we het heugelijke feit dat ik in jouw blog wordt vermeld ook met taart moeten vieren!
Write comment
|

Quotes enzo
I watched a rerun on television of a 1960s comedy programme called "Mr Ed", which was about a talking horse. Judging by the quality of the jokes, I would guess that Mr Ed wrote his own material. |
Lezen!
De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is - Judith Uyterlinde
Zoeken op de website
Bovendien doen we alles om aan taart te komen. Iedere gelegenheid is een goede gelegenheid voor taart. Vinden wij van de zesde dan. Nieuwe auto? Taart! Zwanger? Taart! Nieuwe kantoornaam? Taart! Ook sloten collega T. en ik zo ooit een weddenschap over schoenen. Want naast de taartverslaving hebben wij beide ook een lichte schoenenverslaving. Degene die het eerste nieuwe schoenen zou kopen, moest de ander trakteren op taart. Als het nodig is, heb ik een ijzeren discipline, dus ik won. Dat was vorig jaar augustus. Ik wacht nog steeds op die overwinningstaart.
Toen ik dinsdag na mijn niet voltrokken reis naar NYC weer op kantoor arriveerde en zowel collega T. als roomy L. meldden dat ze zin in taart hadden, en ik natuurlijk vooral zielig was omdat ik weer op kantoor was, besloten we actie te ondernemen. We bestelden taart. Collega T. belde de beste bakker van Eindhoven en bestelde onder de voorwaarde dat de taart er binnen een uur zou zijn. We snakten naar taart. Binnen drie kwartier stond de bakker op de stoep. Wij blij, bakker blij. Collega's blij, want die kregen ook een (heel klein) stukje. Daarna verstopten we de taart zorgvuldig onder een stapel jurisprudentie, want delen wilden we eigenlijk niet.
