Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en Champagne drinken in Frankrijk.
| Noor en Kafka |
| donderdag 10 februari 2011 15:15 | |||
 Met vriendin K. ging ik vandaag lunchen. We spraken af tussen Eindhoven en Tilburg. Zij met de trein, ik met de auto. De auto moest natuurlijk wel nog geparkeerd worden. Ik reed de eerste de beste garage in en drukte op de groene knipperende knop om een kaartje te trekken. Niets. Nog een keer drukken. Weer niets. Op de enige andere knop die op de zwarte zuil aanwezig was, stond een 'i'. Ik vermoedde dat ik daar informatie kon krijgen, en drukte. Het klonk alsof er een telefoon heel ver weg overging. Er was nogal wat ruis op de lijn en daarna een vrouwenstem die vroeg wat ik wilde. Ik legde uit dat ik graag wilde parkeren, maar geen kaartje kon trekken. Geen probleem, ze zou de slagboom voor me open doen. En als ik er weer uit wilde, moest ik weer even bellen, dan zou ze de slagboom weer open doen. Er was een storing, zoals wel vaker. Mooi, dacht ik, gratis parkeren!Dus K. en ik stortten ons op de lunch. En een paar uurtjes later keerden we terug naar de auto en stapten in. Bij de uitgang aangekomen, drukte ik weer op de 'i', maar er werd niet opgenomen. Nog een keer drukken. En nog een keer. En nog een keer of 4. De tijd begon te dringen want K. moest naar de tandarts. Na overleg besloot K. hulp te gaan halen. Ik bleef verwoed op het knopje duwen. Na 5 minuten klonk er een mannenstem, met zoveel ruis op de lijn dat het leek alsof ik transatlantisch aan het bellen was. Ik legde mijn probleem uit en zei dat ik graag de garage spoedig wilde verlaten. Het bleef even stil. Dus u bent ìn de garage? Ja, zei ik. En u heeft geen kaartje? Nee, zei ik. Maar hoe bent u dan binnen gekomen?, vroeg de man. Uw collega heeft de slagboom voor me open gedaan, legde ik nog een keer uit. Maar u heeft geen kaartje?, vroeg de knakker aan de andere kant. Ik zuchte, nee. Maar hoe komt u dan met uw auto in de garage?, vroeg hij nog een keer. En nog een keer legde ik uit dat zijn collega, overduidelijk sneller van begrip dan hij, in verband met een storing de slagboom open had gedaan. Hij informeerde of ik niet alsnog een kaartje kon trekken bij de ingang. En hoe ik dan nu wilde gaan betalen. En in wat voor auto ik reed. En of ik alleen was. En nog een keer hoe ik dan in de garage was gekomen. Meneer vond het allemaal hoogst verwonderlijk, maar ging zijn computer voor me opstarten. Ik wist niet precies wat voor zin dat had, maar er gebeurde tenminste iets. Wel wilde hij m'n kenteken hebben. En m'n naam. Die spelde ik even voor hem: K-O-K. Ja hoor, met een O in het midden. En mijn voornaam is inderdaad Doortje. En toen stapte vriendin K. weer in, zonder hulptroepen, en was ik het wachten zat. Even overwoog ik door de slagboom heen te rijden maar bij nader inzien vond ik dat zonde van m'n auto. En bovendien had ik m'n kenteken net braaf doorgegeven.
Bookmark
Email this
Hits: 312 Trackback(0)
Comments (2)
 Write comment
|
TrackBack URI for this entry
Quotes enzo
| When will man learn that all races are equally inferior? |
Lezen!
De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is - Judith Uyterlinde
Zoeken op de website