Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en Champagne drinken in Frankrijk.
| Noor and the city |
| zondag 18 september 2011 00:00 | |||
|
Het was een overduidelijk signaal: het was niet de bedoeling van Hem daarboven dat ik ooit in New York zou geraken. Niet alleen hadden we meer dan een uur vertraging, ook bleek halverwege de vlucht dat we niet genoeg brandstof hadden om in NYC te komen. Even dacht ik: zie je wel, we hadden nooit moeten gaan. Maar het uitzicht was de moeite waard en uitstappen kon toch al niet meer. We vlogen over een stukje van de Noordpool. Ik zag ijsschotsen drijven en oneindige sneeuwvlaktes met heel blauw water. Ik zag ons al langzaam neerstorten vanwege het brandstoftekort en vechten - de overlevenden dan - om de laatste walgelijke vliegtuigmaaltijd omdat niemand ons kon vinden. Even later vlogen we over enorme moerassen met nu en dan een huisje en landden we op een militaire basis in the middle of nowhere om bij te tanken. Het was een stressvol avontuur en toen we dan eindelijk eindelijk in New York waren, wankelde ik misselijk het vliegtuig uit. Het allerlaatste stukje naar ons huisje voor twee weken bleek nog een hele beproeving. De met tulband getooide taxichauffeur hield er een nogal sportieve rijstijl op na. Ondertussen zat hij druk te bellen met een bluetooth set die hij had verstopt onder z'n tulband. Ik was blij dat ik het welbekende papieren zakje uit het vliegtuig mee had genomen om deze laatste meters te overbruggen. Ons tijdelijke thuis is niet groter dan onze studeerkamer en aan een keuken doen New Yorkers blijkbaar niet. Een magnetron en ijskast is voldoende om te overleven. Het bed is opklapbaar maar toch staan er in dit hele kleine kamertje 2 tv's. Om 4 uur 's nachts gaf ik de strijd tegen de jetlag op en werd ik wakker. Ik keek naar de lichtjes van de stad en het gebouw van de UN dat onze buurman is. De East River trok traag voorbij en niet heel ver weg hoorde ik sirenes die hier dag en nacht lijken te loeien. Onder het raam stopte een limousine.
En nu zit ik te vechten tegen de slaap, in een bar om de hoek bij Times Square tussen Amerikanen die monstrueuze porties ontbijt naar binnen aan het werken zijn. De cheesecake kost hier $ 13 per punt en is zo groot dat 5 mensen ervan zouden kunnen lunchen. Groente is in geen enkele buurtsuper te krijgen en een appel kost $1. Ik houd het bij mijn bottomless cup of tea. Ik ben er. Eindelijk.
Bookmark
Email this
Hits: 208 Trackback(0)
Comments (3)
  written by peter, september 21, 2011
Hi pief, hier vanuit de best buy de groeten vanaf een heel gaaf sony tablet... een van de weinige die je balk bovenaan de website goed toont... leuk stukje trouwens maar dat wist je al. Kus
Write comment
|
TrackBack URI for this entry
Quotes enzo
| Παντα ρει και ουδεν μενει |
Lezen!
De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is - Judith Uyterlinde
Zoeken op de website