|
maandag 07 november 2011 18:30 |
|
Heb ik hier al eens een lofzang gehouden op de Italiaanse versie van de baard? Over hoe woest aantrekkelijk mannen daarvan worden en hoezeer ik 'stoppen met scheren' propageer? Voor de goede orde: dan heb ik het dus over het 4-dagen baardje. Niet over de Sinterklaasversie of het sikje. Het 4-dagen baardje is net lang genoeg om niet te prikken bij het zoenen en kort genoeg voor een stoer en robuust uiterlijk. Denk: de Marlboro man maar dan zonder Marlboro. Hij benadrukt de kaaklijn en geeft wat kleur aan de soms wat bleke mannenwangen. Ik ben dus een fan. Dat geldt overigens niet voor snorren, snorren die overgaan in bakkebaarden en goatees. Gelukkig was mijn wederhelft, hoewel eerst baardloos, best bereid zijn scheermes aan de wilgen te hangen en loopt hij tot mijn vreugde sinds jaar en dag met hippe gezichtsbeharing. Ik moet ook nog vertellen dat hier in huize Ogg het poldermodel hoogtijdagen viert. Of in ieder geval, meneer Ogg is nogal van het polderen. Waar ik gewoon doe en plan, wil meneer Ogg graag overleggen. Hij belt als hij in de supermarkt staat om te vragen wat voor sinasappelsap of appelen we willen, over wat we willen eten en hoe laat het eten moet worden opgezet. Oja, voor dit verhaal moet ik ook nog vertellen dat mijn wederhelft werkt voor een gloeilampenfabrikant in het Zuiden des Lands en hij nooit te beroerd is om mee te werken aan een onderzoekje. De baas had hem vorige week verzocht mee te doen aan een klinisch onderzoek naar het verwijderen van baardharen. Ik vraag me nog immer af wat daar klinisch aan is, maar dat ter zijde. Het ging om permanente verwijdering en dat leek meneer Ogg best handig. Immers, zijn hals moet nog steeds worden geschoren en dat schijnt ook een pokkeklusje te zijn. Dus hij gaf zich op als proefpersoon. Blijkbaar verliep dat testen niet geheel vlekkeloos en was hij ook hij het overlegmodel zat, want toen hij vanavond thuis kwam, was hij baardloos. Zomaar, opeens, zonder enige vorm van overleg had hij hem bij de klinische test maar in zijn geheel verwijderd. Dat was overigens nog niet het ergste. Om het gemis aan baard te compenseren, had hij z'n snor laten staan. 'Het is movember' was zijn verweer. Maar een snor, tja, wat zal ik daarvan zeggen. Ik krijg er een beetje de kriebels van. Het doet me denken aan Freddy Mercury met een stofzuiger een leren rokje, aan de vieze man van Van Kooten en de Bie en aan mannen die parenclubs bezoeken. En aangezien ìk niet zo van het polderen ben, is die snor er nu dus niet meer.
Trackback(0)
|
Trouwens, meneer Ogg lijkt heel erg op mijn buurman. Maar die werkt niet bij een gloeilampenfabrikant dus ik denk niet dat meneer Ogg mijn buurman is.