|
Noor geeft een flink bedrag uit |
|
maandag 02 april 2007 |
|
En net op het moment dat je er eigenlijk niet meer in gelooft en je de moed hebt opgegeven, gebeurt het toch. Zou dat voor alles in het leven gelden? De huizenmarkt in Eindhoven begon me ontzettend de keel uit te hangen en ik besloot het allemaal maar even op z'n beloop te laten. Toch keek ik op internet en kwam op een onbeduidende site helemaal achteraf een leuk appartement tegen. Ik belde de eigenaar en maakte een afspraak voor een bezichtiging. Eigenlijk had ik al spijt zodra ik de afspraak had gemaakt. Het appartement was eigenlijk wat aan de dure kant en de maandelijkse bijdrage voor de VvE was schrikbarend hoog. Ik kreeg al spijt dat ik m'n ouders weer had opgetrommeld om naar de andere kant van de stad te fietsen om mee te gaan kijken. En toen ik in de file belandde en bijna drie kwartier te laat bij het appartement aankwam, had ik de moed al opgegeven. Maar het appartement bleek geweldig leuk te zijn. Een oase van rust middenin de stad. De tuin die erbij hoorde was prima, de garage groot en de badkamer luxe. Eigenlijk was het precies wat ik zocht. Helemaal hyper ging ik met m'n ouders mee naar huis om daar te eten. In de auto besloot ik het appartement maar te vergeten. Maar bij het avondeten besloot ik het risico toch te nemen. Want zoals één van de grootste wijsgeren van deze eeuw al zei: Geen risico, geen champagne! En al na 5 happen van mijn avondeten vloog ik van tafel om in een bijna manische staat van zijn vriendin M., een ex-makelaar, te bellen. Nadat vriendin M. naar mijn warrige verhaal had geluisterd, werd een strategie doorgesproken en een openingsbod bepaald. Na nog 24 uur wachten (je moet niet te enthousiast overkomen) belde ik de eigenaar en nadat mijn eerste bod was weggelachen kwamen we na wat op en neer bellen tot overeenstemming. Ik ben huiseigenaar!
 |
